Het leven als een tienerouder

Tienerouders...
Velen hebben vaak al een heleboel vooroordelen bij het horen van dit woord alleen , zonder ook maar het kleinste af te weten van het leven als een tienermoeder.
Men denkt meestal dat we nog te kinds zijn om een kind te gaan opvoeden , dat we onze toekomst vergooien maar wie zijn zij om uit te maken of je nog een kind bent?
Er bestaat trouwens helemaal geen duidelijke definitie voor het woord ‘kind'.
Ik geef toe , ook ik heb soms nog mijn streken en hang graag wel eens het beest uit , wie niet?
Denk maar aan oudere mensen die een oude tekenfilm terugzien of op een schommel zitten en de vreugde die je van hun gezicht kan aflezen , dat is toch iets dat je niemand wil afnemen?
Ik , ik ben dus zoals je al kon raden een tienermoeder en ik hoop dat ik door mijn verhaal neer te schrijven misschien een van die personen hun mening zou kunnen veranderen.
Al was het maar 1 persoon , dan zijn we weer een stap dichter...

 Op deze weblog zal ik iedere dag een stukje van mijn dagboek plakken maar ook telkens een nieuwe tip of weetje over het leven als een tienermoeder , maar ook gewoon over zwanger zijn en bevallen.
Al wie vragen heeft , of met twijfels zit post hier maar gerust een berichtje en ik verzeker je dat je zo spoedig mogelijk een antwoord krijgt ! M'n doel is om mensen in moeilijke situaties of met twijfels te kunnen helpen , dus houd je niet in ! Ik heb het nu allemaal zelf meegemaakt , waarom dan niet die ervaringen delen?

Een trotse moeder ! 

 

 

Dagboek : Ziekjes + Wanneer moet ik het vertellen aan de mensen rondom mij?

Dagboek Vrijdag 2 Maart

Mijn schatje was weer héél ziekjes vandaag. Heel even had hij zelf last van koorts , weliswaar niet veel ( 37.2 graden ) maar met zo'n klein boeleke moet je toch alert blijven hé. Ook heb ik de indruk dat zijn ujitslag op zijn gezichtje veel erger is geworden. Ik zit er mee in wat het zou zijn , allergie?Eczeem?Of wie weet wel een of andere kinderziekte? Volgende week dinsdag komt normaal iemand van Kind en Gezin langs , dan zal ik het in ieder geval eens vragen en misschien ook kijken voor een afspraak te regelen bij de kinderarts. Dan kan ik terwijl vragen of je bij zo'n klein kindje al allergieën kunt testen... Nu , door zijn ziek zijn is hij non-stop wakker geweest vanaf 4 uur 's nachts tot 11 uur 's morgens. Best wel vermoeiend! En nog steeds heb ik het er zo moeilijk mee dat ik hem niet kan helpen als hij zoveel pijn heeft.! Buiten het feit dat ik dan ook al niet echt kon slapen was er ook niks in huis om te eten , wat was ik blij toen m'n vriend thuis kwam met een broodje ! Ik was werkelijk uitgehongerd ! Het is nu al een heel eindje ( zelfs als ik wel eet overdag ) dat ik de eerste minuten als ik rechtsta laszt heb alsof ik door m'n benen zou zakken. Vraag me af hoe dat zou kunnen komen? Ik moet toegeven dat ik niet overdreven veel eet , maar toch wel iets hoor ! Veel tijd om te eten heb ik nu eenmaal niet meer , en soms vergeet ik het gewoon dat ik zodanig druk bezig ben in mijn hoofd met m'n zoontje. Vroeger kon ik het nooit verstaan als mensen zeiden dat ze vergaten te eten , nu dus wel, En eigenlijk heb je dat toch wel tamelijk rap eens je druk bezig bent. Hopelijk wordt m'n zoontje rap beter ! Duimen jullie mee?

Tip 3 : Wanneer moet ik het vertellen aan de mensen rondom mij?

Dat maak je allemaal zelf uit , maar wacht vooral tot je er klaar voor bent !
Natuurlijk heb je niet altijd de keuze , als je bijvoorbeeld al rap een buikje begint te krijgen dan is het volgens mij wel het verstandigst het te vertellen voordat je er echt niet meer naast kunt kijken. Ikzelf heb op school gewacht om het te vertellen totdat ik 5 maand en een half zwanger was , een halve maand later ben je het lichtjes beginnen te zien. De reden dat ik zolang gewacht heb was omdat ik bang was voor de reacties rondom mij , moest ik het een tweede keer meemaken zou ik in ieder geval niet zo lang wachten ! Ik had het er echt moeilijk mee , ik wou zo graag vertellen over wat ik voelde , hoe erg ik verlangde naar dat kindje enzovoort... Van je zwwangerschap moet je kunnen genieten , hoe oud of jong je ook bent!
Denk eerst eens na bij jezelf hoe je het zal vertellen , op welk moment enz.. zodat je er zelf volledig klaar voor bent. Als je nog naar school gaat ( middelbaar ) is het misschien handig om het te doen zoals ik het deed , ik heb gewacht tot in de les Zedenleer ( omdat daar meestal meerdere klassen samen zitten ) en het toen aan iedereen op het zelfde moment gezegd. Meteen zei ik er wel bij dat als er mensen waren die commentaar hadden of zoiets dat ik

Dagboek : Alleen + Haarverlies na de bevalling

Dagboek Donderdag 1 maart

Vandaag is mijn vriend voor de eerste maal gaan merken en was ik dus alleen met het kleintje , ik zat er in het begin enorm mee in dat er iets ging misgaan of zoiets in die genre terwijl ik er alleen voor staan maar dat viel allemaal heel goed mee ! We hebben samen een heel eind in de zetel gelegen en een klein beetje gerust en voor dat ik het wist was m'n vriend alweer thuis. Nog maar eens het bewijs dat je ook als tienermoeder alleen voor je kindje kunt zorgen!
Volgens mij heeft iedereen die angst wel een klein beetje de eerste dag dat je er alleen voor staat , als dat nu het moment is dat je het ziekenhuis verlaat of het moment dat je vriend gaat gaan werken. Ik was nog een beetje onzeker maar nu is die twijfel gelukkig ook weg! Nu weet ik het zeker , ik kan voor m'n kindje zorgen , wat de anderen ook zeggen ! Mijn vader heeft ondertussen ook al enkele keren gezegd dat hij trots is op me dat ik zo'n goede moeder ben , dat doet me aan de ene kant heel veel plezier om dat te horen maar ergens drukt dat me ook weer op het feit dat hij er niet in geloofde dat ik dat zou kunnen , dat hij er gewoon geen vertrouwen in had. Maar een ding weet ik zeker , mijn doel om het tegendeel te bewijzen is in ieder geval bij hem al gelukt ! Nu nog de rest van de wereld ;-) Hihi

Weetje 2 : Haarverlies na bevalling


Wist je dat het heel normaal is dat je haar verliest na je zwangerschap?
Dit komt doordat tijdens je zwangerschap je haar meer glanst en weelderiger wordt.
Tijdens de zwangerschap zullen weinig mannen je aantrekkelijk vinden voor je figuur , waardoor de natuur ervoor zorgt dat je er beter uitziet aan het gezicht. Je huid wordt vaak zachter, je haar glanst meer , is minder rap vettig en weelderiger. Ook je nagels zullen vaak langer worden en minder rap afbreken... Zo komt het dat men ervan spreekt dat je helemaal straalt tijdens de zwangerschap. Dit gebeurt allemaal eigenlijk om het feit dat je nu zo'n buikje hebt te compenseren tegenover die vrouwen die nog steeds rondlopen met een platte buik. Zo zul je ook aantrek hebben , maar dan voor je gezicht ! Dus al het haar dat je verliest na je bevalling is eigenlijk gewoon dat extra haar dat is beginnen groeien tijdens je zwangerschap. Het is dus volkomen normaal en je zal er heus niet kaal van worden , wat velen wel denken ;-). Hopelijk was het interessant!

Dagboek : ongerust + Wat doe ik als mijn ouders kwaad blijven en abortus eisen?

Dagboek Woensdag 28 Februari

Deze morgen om tien uur kwam mijn vader mij halen om nog wat papierwerk te regelen wat betreft ons kraamgeld en geboortepremie. Ik ben zo'n 2 uurtjes en een half weggeweest en ik kwam al zot van ongerustheid over m'n zoontje. Na een uur heb ik al gebeld naar m'n vriend om te vragen of alles in orde was. Ik had 2 flesjes afgekolfd ( een van 60ml en een van 80) en was enorm bang dat hij nog honger zou hebben terwijl ik er niet zou zijn enz enz...
Dat alles maakt me enorm bang voor het moment dat ik weer naar school moet gaan , dan zal ik op een dag telkens ongeveer 8 uur verwijdert zijn van hem , in 2 blokken van 4 uur. Mijn vriend vertrouw ik dat hij hem zal kunnen troosten moest het ietsje langer duren enzo maar op dat moment gaat hij naar de moeder van m'n vriend of naar zijn zus en aangezien hij hen nog niet zo goed zal kennen denk ik dat dat heel wat moeilijker zal verlopen... Ook al zouden ze dat zelf nooit toegeven ! Hoogstwaarschijnlijk ga ik geen seconde op mijn gemak zijn , ik wou dat ik gewoon in Juni kon teruggaan om mijn examens te maken en er dan in september weer echt in vliegen. Op dat moment is hij al 6 maanden dan , genoeg tijd om te wennen aan de andere mensen en is hij toch al ietsje minder afhankelijk van alles en iedereen. Maar dat gaat jammergenoeg niet ... Ik zie er echt niet naar uit ! Niet omdat het school is , gewoon omdat ik hem alleen moet laten , mijn alles ... Kon ik maar voor altijd bij hem blijven

Tip 2 : Wat doe ik als mijn ouders kwaad blijven en abortus eisen?

Als je jonger bent dan 16 dan moet je eerst en vooral zeker weten dat er geen mensen zijn uit je directe omgeving die je zouden aanklagen , want dan is je vriend strafbaar. Als je ouders hiermee dreigen moet je het hen gewoon duidelijk maken dat zij zelf strafbaar zijn omdat ze toegelaten hebben dat jullie met elkaar sliepen.
Maak je ouders duidelijk dat je het hoe dan ook zal houden ( op een vriendelijke manier ! Kwaad worden of jezelf erin opwinden maakt alles alleen maar erger ) en praat over de verschillende mogelijkheden. Als je 16 bent kan je vragen om je volwassen te verklaren zodat je zelf het ouderlijk gezag over je kindje kunt uitvoeren en het kindergeld ontvangen voor jezelf. Op dat moment heb je normaal gezien recht op een leefloon als samenwonende bij het OCMW om het financieel wat meer haalbaar te maken. Eens je dan volwassen bent kun je wettelijk ergens anders gaan wonen zodat je ouders hier al geen last meer van hebben.
Je kunt natuurlijk ook met je ouders afspreken dat je gewoon bij je vriend gaat inwonen en dat zij iedere maand dan het kraamgeld van jou en je kindje op je rekening storten , maar dat vergt al wat meewerking. Ten laatste zou ik alles dat je ouders vragen te doen ( behalve abortus doen ) overwegen , als je meewerkt met hun en je blijft voet bij stuk houden zullen ze rapper inzien dat dit is wat je echt wilt en dat ze het niet zullen kunnen veranderen.
En vooral , de kop niet laten hangen ! Vecht voor je kindje als dat is wat je wil ! Je zult er zeker geen spijt van hebben eens je kindje in je armen ligt !


Veel sterkte! En zit je nog met een vraag of een probleem? Post maar gerust!

Dagboek 27 Februari + Weetje : Gynaecologen hebben liever jonge moeders

Dinsdag 23 Februari

Vandaag is het kalmpjes geweest , gewoon wat eten geven , pampers verversen en veel genieten van het samenzijn met mijn schatje. Hij begint nu de laatste tijd volgens mij steeds beter en beter te zien , af en toe zie je hem echt lachen terwijl hij naar je aan het kijken is , dat voelt zo zalig ! Ik hoop werkelijk dat ik die glimlach de rest van mijn leven mag blijven zien en blijven genieten van dat lief klein snoetje ! De nachten vallen wel nog steeds niet mee en we moeten ook nog zijn neusje iedere avond uitspoelen. We doen dat echt niet graag , hij weent dan enorm veel en het is dan zo zielig. Je voelt je dan alsof je je kindje pijn doet maar eigenlijk is het gewoon voor zijn eigen goed zijn , maar dat beseft hij jammer genoeg nog niet. Ik ben vaak bang dat hij mij later als de ""slechtere"" zou zien omdat ik degene ben die meestal al de dingen doet bij hem die hij niet leuk vind. Ik kan het hem maar proberen zoveel mogelijk duidelijk te maken dat z'n mama zoveel van hem houd en deze dingen alleen maar doet zodat hij niet meer pijn zou krijgen.

Weetje 1 : Gynaecologen hebben liever jonge moeders

Wist je dat gynaecologen je graag zien komen als je nog jong bent en een kindje verwacht?
Dit komt doordat jongere mensen nu eenmaal meestal veel makkelijker en vlugger bevallen dan pakweg iemand van 30 jaar , ook is er natuurlijk minder kans op complicaties en dergelijke wat het ook allemaal al leuker maakt. Dus meisjes , dit is toch ook wel iets om aan te denken als je weer even commentaar krijgt hé ;-) Je hebt trouwens ook minder rap last van zwangerschapskwaaltjes en je herstelt rapper achter de bevalling. Ik heb in ieder geval een zeer makkelijke bevalling gehad , dus in mijn geval klopte die theorie wel degelijk !
(Morgen tip 2 : Wat als mijn ouders negatief blijven doen en echt willen dat ik het wegdoe? )
(2 Maart weer een nieuw weetje ! )

Dagboek 26 Februari + Tip 1 : Hoe vertel ik het mijn ouders ? ( Wanneer + Hoe reageer ik ? )

Maandag 26 Februari

M'n zoontje is al een klein beetje beter maar nog steeds niet helemaal in orde. Hij moet nog steeds regelmatig overgeven en ook nog wat last van krampjes , m'n arm klein schatje!
Omdat hij telkens zo rustig is als we een wandeling gaan gaan maken met hem zijn we vandaag , ondanks de regen , dan maar met de voiture naar buiten gegaan en een wandeling gaan maken tot aan de winkel. Dan kon ik terwijl nog eens wat boodschappen meenemen want veel tijd om inkopen te gaan doen blijft er al niet over. Ik heb nu al geen tijd om het huishouden nog te doen op een deftige manier , laat staan om veel uitstapjes te gaan maken naar de winkel en dergelijke... Dat zal allemaal wel beteren eens hij een beetje ouder is en wat begint te spelen , maar daar zijn we momenteel nog lang niet. Het voelt nog steeds vreemd , als we zo rondlopen met die voiture in de hand , ons kindje met ons mee. Dat is een van de momenten dat je er nog eens bij stilstaat " Ik ben nu werkelijk Mama ". Zo'n kindje doet zoveel dingen met je , je voelt je zoveel verantwoordelijker , je ziet overal het goede van in en je hebt gewoon werkelijk een reden om positief te blijven en gewoon verder te gaan , ook al zit het je soms even niet mee. Ik zou het moedergevoel dat ik nu heb niet meer willen missen , net zoals m'n kindje. Nu zou ik willen dat hij voor altijd z'n mama nodig heeft en altijd zo aan z'n ouders zal hangen. Maar daar zal ik later wel anders over denken zeker? Dat hoop ik toch ! Anders komen me er nog moeilijke tijden te wachten ...

Zoals je misschien al hebt kunnen merken ga ik vanaf vandaag beginnnen met onder ieder dagboek stukje ook een tip of een weetje zal plaatsen. Afwisselend met elkaar. Als je zelf een vraag hebt of iets wil weten , post het me gerust ! Dan maak ik er zo spoedig mogelijk werk van !. Dit kan over vanalles gaan , het leven als een tienermoeder maar ook gewoon over zwangerschap en bevallen!

Tip 1 : Hoe vertel ik het mijn ouders? ( Wanneer + Hoe reageer ik ? )

Een echte " perfecte " manier om het je ouders te vertellen bestaat er volgens mij niet echt , ze zullen hoe dan ook reageren op hun manier maar wat je wel kan doen is proberen het zo kalm mogelijk te doen verlopen. Ik zou zeggen , eerst en vooral probeer er voor te zorgen dat je ouders nog geen frustraties of tegenslagen hebben gehad die dag die hun humeur zouden kunnen beinvloeden en het kan misschien handig zijn dat je ouders ook nergens naar toe moeten of iemand verwachten zodat ze genoeg tijd hebben om hun zegje te doen.
Als ze hun zegje doen , houd je zoveel mogelijk in en laat hun gewoon hun gang gaan , en luister ! Het heeft geen enkel nut om meteen in de tegenaanval te gaan , wie weet zit er tussen al hun onzin ook een woordje waarheid waar je iets aan zult hebben. Je zal misschien wel vaak hetzelfde horen nadien , of waarschijnlijk al gehoord hebben maar het is beter dat je volledig voorbereid bent. Maak je ouders ook duidelijk dat je hun mening respecteert en altijd wil luisteren naar wat ze te zeggen hebben maar dat het uiteindelijk jouw beslissing blijft , het is namelijk jouw lichaam. Het is zelfs wettelijk zo dat de moeder van het kind moet kunnen beslissen of ze beslist het kindje te houden of niet. Hoe jong of oud je ook bent , daar hebben je ouders wettelijk gezien niet echt iets aan te zeggen. Het belangrijkste is gewoon dat je zelf kalm blijft en niet begint te roepen of iets in die aard.

Morgen is het tijd voor een Weetje.
( 29/02/07 in Tip 2 : Wat doe ik als mijn ouders zo negatief blijven en ik het kindje echt niet wil wegdoen ? )

Vermoeid - Dagboek 25 Februari

Zondag 25 Februari

Het is zo ontzettend vermoeiend... Sinds gisterenavond is ons kleintje ziek geworden ( waarschijnlijk een griepje ? ) en zowel hij als ik slapen dus met moeite niet. Het is zo erg om dat kleintje te zien afzien terwijl je er helemaal niks aan kan doen. Zo'n kleintje mag je helemaal nog niks geven om de pijn weg te nemen , of om wat beter te kunnen slapen. Bij ons is dat rap opgelost maar bij hem ... Je wordt er werkelijk wanhopig van , als hij daar ligt te wenen terwijl je hem niet kan helpen. Ik doe m'n best om het niet te laten merken aan de buitenwereld dat ik het daar zo moeilijk mee heb , want ook al zegt iedereen dat dat normaal is , als moeder wil je gewoon je kindje zulke dingen besparen, maar in mijn geval zouden de mensen dat al meteen beschouwen als een teken dat je het moeder zijn inderdaad niet aan zou kunnen , dat je overhaast hebt beslist of iets in die genre ... Ik wil en zal hun geen gelijk geven! Als je als moeder geen medelijden hebt met je kindje en het niet erg vind dat hij pijn heeft , dan ben je in mijn ogen een veel slechtere moeder. Hopelijk slaapt hij vannacht een beetje , aangezien hij vanmiddag maar een 5-tal uurtjes heeft kunnen slapen. We hebben er wel al op gelat dat hij beter doorslaapt achter dat hij van een flesje heeft gedronken , dus misschien moet ik wat meer beginnen afkolven ? Het is wel lastiger en vermoeiender , maar als m'n schatje zich daardoor beter zou voelen is het zeker de moeite waard!

Uitstapje naar stad - 24 Februari Dagboek

Zaterdag 24 Februari

Vandaag zijn we eens op uitstap geweest naar het stad , daar ik een nieuwe borstvoedingsbeha nodig heb... 1 tip voor iedereen die nog moet bevallen en van plan is om borstvoeding te geven : maak meteen dat je een goede stevige beha hebt , liefst met beugels ! Ik had dit dus niet liggen omdat ik ervan overtuigd was dat je dit eigenlijk niet nodig had , maar geloof me , eens het zover is heb je dat dus wel degelijk nodig ... Bij gevolg had ik dus eigenlijk alleen maar zo'n goedkope borstvoedingsbeha , die eens het zover was veel te klein was ( aangezien je cup toch wel zeker een maat naar boven gaat ... ). Het deed wel vreemd voor m'n vriend , toen hij in de winkel aan het wachten was op mij praatten ze voortdurend over mij als ‘zijn vrouw'. We zijn dat allemaal nog niet zo gewoon Maar het is best wel prettig ! Ons klein schatje was ontzettend braaf , hij heeft enorm goed geslapen en tussendoor zijn we dan ergens binnen gestapt om hem zijn flesje te geven. 'S Avonds heb dan nog eens wat aandacht geschonken aan m'n vriend , en hoe dom het ook mag klinken ik voelde me echt schuldig tegenover m'n kleintje dat ik niet met hem bezig was. Ik denk dan meteen dat hij me dat misschien kwalijk zou nemen , of zich daardoor verdrietig zou voelen terwijl zo'n klein kindje daar waarschijnlijk nog totaal geen besef van heeft ... Ik denk dan meteen dat ik niet goed voor hem zorg als ik hem niet voortdurend bij me neem , knuffel en verwen. Maar ik heb nu eenmaal twee venten in m'n leven en dus moet ik mijn aandacht af en toe verdelen.
Je zou daar nog van verschieten hoe moeilijk dat is eens je het moet doen. Je moet maken dat zowel je kind als je vriend geen aandacht tekort komen maar toch ook tussendoor wat tijd vinden voor jezelf. Moeder zijn is toch zoveel meer dan gewoon eten geven en pampers verversen , onderschat het niet ! Maar hij is het nog steeds allemaal dubbel en dik waard !

Machteloos - 22 Februari Dagboek

Donderdag 22 Februari

Deze morgen was werkelijk een hel , m'n zoontje heeft nog steeds enorm veel last van krampjes waardoor hij deze morgen enorm krieperig was en ook veel heeft gehuild.
Waarom was dat zo'n hel? Ik voel me dan zo machteloos , je weet dat je schatje pijn heeft maar je kan er niks aan doen , hoe graag je dat ook zou willen. Soms wou ik dan dat ik z'n pijn gewoon kon overnemen , maar dat kan jammergenoeg niet. Uiteindelijk ben ik zelf beginnen meehuilen en heeft de papa hem dan even in z'n armen genomen. Ik ben gewoon zo moe dat ik veel emotioneler ben dan normaal , en ik verzeker je , ik ben al zeer gevoelig van nature uit... Uiteindelijk is hij dan toch in een diepe slaap gevallen en toen heeft hij er precies geen last meer van gehad. 'S Avonds heeft de papa hem wat flesjes gegeven die ik 's morgens had afgekolfd om ervoor te zorgen dat ik even wat kan slapen zodat ik er morgen weer allemaal wat beter tegen kan. Hopelijk is het gelukt ! Dat hoor je morgen dan wel.
Als ik eens wat zal geslapen hebben , en eens wat meer eten zal binnen hebben zal ik nog eens dubbel zoveel van kunnen genieten. Onvoorstelbaar , want ik geniet er nu al zo veel van ! Mama zijn is toch super , ondanks de vermoeidheid die erbij komt kijken.

Dagboek - 21 Februari

Woensdag 21 Februari 2007

Vandaag zijn we mijn kleintje zijn gehoortest gaan afnemen , alles is in orde ! Zijn linkeroortje werkt wel wat beter dan z'n rechter maar dat is bij ieder kindje zo zeiden ze , dus gelukkig niks om me weer druk over te maken. Terwijl hebben ze hem ook eens gewogen , 3kg500 al , het is een hele opluchting dat hij zo goed verdikt aangezien hij wat ziekjes lijkt de laatste dagen ... Nu , om daar te kunnen geraken hadden we wel vervoer nodig ( regen enzo ) dus is de moeder van m'n vriend achter ons gekomen samen met zijn zus.
Toen ze hier toekwamen , weliswaar twintig minuten te vroeg , vlogen ze meteen met z'n tweeën naar m'n schatje toe , juist toen hij aan het induffelen was... En ik heb de kans niet meer gekregen om hem vast te nemen tot op het moment dat we weer thuis kwamen , behalve voor eten te geven en z'n pamper te verversen dan. Maar dat is allemaal niet het ergste , soms kan z'n moeder me soms echt het gevoel geven alsof ik alles verkeerd doe in haar ogen wat betreft zorgen voor m'n zoontje en dat zij alles zoveel beter kan en heeft gedaan.
Hij ziet er anders best wel gelukkig uit en hij is zeker en vast super verwend !
Het doet je gewoon dan even slecht voelen , dan ben je weer onzeker en heb je weer een opkikkertje nodig ... Gelukkig dat m'n vriend hier rondloopt daarvoor !
Ik denk dat het nooit zal overgaan , dat iedereen toch steeds zal blijven denken dat ik zal falen als moeder ... Het enige wat ik kan doen is blijven proberen van het tegendeel te bewijzen.
Zolang ik de kleine heb komt alles goed , hij is m'n reden om positief te blijven , ook al lukt dat niet altijd even goed en heb ik soms de neiging om m'n hoofd te laten hangen.
Ik zie hem in ieder geval doodgraag en ik ben trots om zijn mama te kunnen zijn , dat is iets wat niemand me kan afnemen

Lang geleden

Hoi iedereen,

 Het is al een heel eindje geleden dat ik hier een berichtje heb gepost en ga daar vanaf nu eens werk van proberen te maken!
Momenteel ben ik bezig met mijn hele verhaal neer te typen , het is ondertussen al een hele pak en er zou toch wel nog wat moeten bijkomen , wie weet post ik het hier ook eens.

Maar nu zal ik hier een soort van dagboek bijhouden hoe het nog loopt met mij en m'n zoontje. Dus voora l wie interesse heeft , er is iedere dag wel iets nieuws te vinden ;)

31Januari '07 ben ik dus bevallen van een pracht van een zoontje ! Hij was 49cm en 2kg760 , dus niet zo zwaar maar gelukkig juist zwaar genoeg om bij mij in de kamer te mogen blijven. Al van de eerste avond moest hij bij mij in bed slapen , dus t'is een echt mama's kindje :D Nu , 3 weken later , slaapt hij nog altijd bij ons in bed. Af en toe ligt hij eens een half uurtje in z'n parkje maar daarna heeft hij z'n mama weer nodig , lief hé... Maar best wel vermoeiend!
Nu is mijn zoontje hier , mijn wonder , en is het aan mij om te bewijzen dat al de vooroordelen die iedereen had verkeerd waren , dat ik best wel een fantastische moeder kan zijn voor m'n zoontje!

 En hier dus het dagboek , startende op 20 Februari , dus het loopt wel telkens  2dagjes achter... Enjoy !

Dinsdag 20 Februari 2007

De vermoeidheid begint nu stilletjes aan toe te slaan , m'n kleine schat heeft de voorbije nacht bijna niet geslapen doordat hij wat last had van krampjes en daar gaat ook mijn nachtrust , voor zover ik die nog heb... Eens ik goed wakker ben valt het allemaal wel best mee maar dat opstaan iedere dag is werkelijk een hel ! Als je maar 4 uren op een nacht slaapt , en dan nog eens onderbroken dan begint dat na 3 weken toch wel kenbaar te worden.
Vandaag gaan we hem eens een beetje wakker houden , in de hoop dat hij daarna 's nachts wat langer slaapt , je weet maar nooit... Hij heeft namelijk dag en nacht omgewisseld waardoor hij overdag juist wel veel slaapt. De eerste dagen sliep ik dan gewoon wat met hem mee maar nu is het vakantie voor iedereen waardoor het hier heel druk is qua bezoekers , we verwachten iedere middag wel iemand dus slapen gedurende de middag zit er ook al niet echt in. Maar begrijp me nu niet verkeerd , ik ben nog steeds dolgelukkig met m'n zoontje en heb het me nog geen minuut beklaagt ! Ik zou me m'n leven zonder hem niet meer kunnen inbeelden , precies of hij hier al altijd is geweest. Verder knaagt er ook nog die ongerustheid aan me , iedere ademhaling die hij overslaat , als hij hoest of zich verslikt.... Ik ben zo bang dat er hem iets zou overkomen. Dat ik ongerust ging zijn wist ik al van in het begin , maar dat het in zo'n extreme mate zou zijn. Maar beter wat ongerust zijn en goed uitkijken dan dat er iets zou gebeuren op een moment dat ik hem niet in het oog heb , ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven. 9 maanden heb ik voor je gevochten m'n kleine man , nu laat ik je niet meer gaan , nu niet , nooit.

 neem gerust ook eens een kijkje op de beebiesite van m'n schatje : http://kleinebrennan.beebiesite.nl

 

Er is weer vanalles gebeurd

Hoi Hoi ,

Eergisteren was een zeer zware dag zowel fysiek als mentaal!
Toen ik bij m'n vriend sliep om de volgende dag servies e.d. in te pakken voor ons toekomstig appartementje belde die ochtend plots mijn ma dat ze wou praten met me , hoogstends een half uurtje.
Doordat we gepland hadden om die middag iets te gaan eten wachtten de zus en de moeder van mijn vrien din de auto.
Maar het was helemaal niet enkel om eens te " praten ".

Toen ik toekwam begon mijn ma hysterisch op mij te roepen dat ik nooit meer buiten mocht en m'n vriend niet meer mocht zien ( omdat ik 2 dagen was weggeweest... ) natuurlijk gaf dat een heel drama maar ik zal je al de detalis besparen.
Het komt er gewoon op neer dat er veel dreigementen gezegd waren en ik een dagje had gevuld met tranen ( weeral ! ).
Nu is het uiteindeljk opgelost en nu woon ik terug bij m'n pa , m'n ma wou me namelijk niet meer in huis.
Ik vraag me dan af of ik werkelijk zo'n onhandelbaar kind ben dat er niemand mij in huis wil? Ik heb nog nooit een vlieg kwaad gedaan...

Moet toegeven dat ik wel blij ben dat ik hier terug woon , ik heb het hier véééééél beter ! En het zal ook beter zijn voor mij en m'n vriend want doordat ik zo gestresst was werkte ik dat ook ietwat uit op hem dus hij moest nogal veel verdragen van me Knipoog

Nu heb ik juist nog slapeloze nachten door de angst dat er iemand ons zou aanklagen...

M'n leven is zo perfect , en kan op ieder moment vernielt worden , ik sta zo machteloos...

 

Haatgevoelens

Dag iedereen,

 Ik kan het niet genoeg duidelijk maar ik haat mijn stiefpa zo enorm !
Hij trekt zich nooit eens iets aan van wat de anderen zeggen of willen en alles moet altijd naar zijn gedacht zijn... Maar zo werkt het leven helemaal niet ! Behalve voor hem dan...
Er is toch geen mens die er wat durft van zeggen want iedereen is er bang van , voor wie zou hij zich in godsnaam inhouden?
Hij heeft toch al niets , verslaafd zijnde aan alcohol enz. , voorwaardelijke straffen hebben en geen eigen eigendommen, zelfs zijn kinderen staan niet op zijn naam!

Nu gedraagt hij zich tegenover mij alsof hij m'n vader is die alles over me te zeggen heeft maar dat klopt niet , ik woon daar nu een maand en binnen een halve maand ben ik weer buiten , dus wat is het nut daarvan? Waarom zou ik nog naar bevelen luisteren , ik krijg binnenkort een eigen kind ! De mensen zouden willen dat je kunt bewijzen dat je volwassen genoeg bent om een kind te krijgen maar door hun bevelen hele dagen houden ze je een kind zolang je onder hun dak woont , bij sommigen zelfs hun hele leven...

Ik ben zelfs nooit gewoon geweest om bevelen op te volgen van m'n eigen ouders... En Goh , het klinkt misschien raar maar ik mis m'n vader zo.
Ik houd me sterk en vertel iedereen dat het me niets doet , dat het toch maar een smeerlap is maar het blijft mijn papa , hij is een van de weinigen van de familie die ooit naar me om heeft gekeken ,  maar waarom kan hij mij niet missen? Net zoals een vader zijn dochter zou moeten missen?
Ben ik dan zo'n slechte dochter?
Nu zit ik in een periode dat ik de steun van m'n papa en stiefmama ( die meer een echte moeder is voor mij dan m'n moeder zelf) kunnen gebruiken , ik ben zwanger en heb gefrustreerde gevoelens maar ze willen het niet aanvaarden.

Ze willen mij niet aanvaarden Huilen
Ik voel me zo verloren...

Jeugdherinneringen

Dag iedereen ,

Gisterenavond ben ik in de cinema gaan kijken naar Tristan en Isolde en ik vond het echt een prachtige film.
Die romantiek , die eeuwig durende liefde...
Vele mensen zeggen dat romantiek iets is uit de films , iets dat niet echt bestaat maar dat geloof ik niet , of dat wil ik niet geloven.
Ik heb een droom om ook eens al die dingen mee te maken en ik wil die droom niet opgeven , kost wat kost.

Deze morgen/middag heb ik dan nog wat jeugdherinneringen zitten ophalen en ik ben tot 1 besluit gekomen : Ik wil dat mijn kindje een leukere jeugd beleeft dan ikzelf !
Mijn kind zal mogen spelen als ze dat wil , geen kleren moeten dragen die pijn doen enkel en alleen omdat het merkkleding is en zeker de pijn niet moeten meemaken van twee ouders die voortdurend je opvragen over wat de andere ouder doet en dan plots iets verkeerd zeggen...
Om die dingen te voorkomen en veel veel meer waar ik jullie (nog) niet mee zal lastig vallen heb ik besloten dat mijn kindje zo weinig mogelijk contact mag hebben met de ouders en de zus van mijn moeder , en geloof me ,  ik heb er mijn redenen voor.
Dit zijn de mensen die me m'n jeugd al van kleinsaf hebben afgepakt , m'n kind zal datzelfde lot niet ondergaan !!

Mijn buikje lijkt verder al weer gegroeid te zijn hoe gek het ook mag klinken. Ik voel me echt al verbonden met dit kindje !

Verveling

Hoi,

Ik ben het zo beu om hier te zitten , niks te doen.
Het enige dat mijn dagen nog vult is slapen en nu en dan eens een half uurtje boodschappen doen.
Dit is zonder enige twijfel de ergste zomer van m'n leven !!
Het heeft me zelf zodanig ver gedreven dat ik verlang om weer naar school te gaan , en dat moet al erg zijn Knipoog
De enige plezierige momentjes in mijn dag zijn wanneer mn vantje me komt halen , maar dat is helaas telkens maar rond 22.00h...
Ik wou dat ik vrienden had om mee weg te gaan en plezier te maken net zoals iedereen anders.

Maar genoeg depressief gedoe Lachend , laten we het hebben over m'n lief klein engeltje !
Iedere dag ben ik me er meer en meer van bewust dat ik mama zal worden en telkens vind ik het wonderbaarlijker !
Soms begin ik zelfs al te fantaseren over het eerste moment dat ik m'n kindje in mn armen zal nemen , eten geven , in bed steken.
Maar ook over de kleine dingen fantaseer ik zoals die aanraking , hoe miniem die ook kan zijn , een glimlach enkel en alleen omdat ik daar voor hem/haar ben enz...
En dan krijg ik kriebeltjes in m'n buik als een klein kind dat voor de eerste maal verliefd is.
Het klinkt misschien allemaal dom , maar het is mijn geluk

Och , was je al maar hier m'n schatje !! Kus

Kwetsbaar

Dag iedereen ,

Ik zonder me af van de buitenwereld , van iedereen om me heen want ik voel me anders , anders dan de rest.
Zij zitten daar te lachen , plezier te maken en hoeven zich van niemand of niks iets aan te trekken maar ik , ik heb hier dit klein engeltje die diep in mij schuilt en die ik moet beschermen.
Sinds ik zwanger ben moet ik ook niet meer verwachten van die zogenaamde vrienden die ik niet meer hoor enkel en alleen maar omdat ik niet meer kan mee drinken en dergelijke.
Maakt dat mij daarom een ander persoon?
Nooit of te nimmer zou ik het mezelf vergeven als er dit mooie mirakeltje iets zou overkomen.

 Soms wou ik dat ik iemand kende die zich in dezelfde situatie bevond als mij zodat ik kon praten met iemand die me verstond , en omgekeerd.
Maar het valt blijkbaar niet zo makkelijk om zo'n iemand te leren kennen ....
Ik krijg wel enorm veel steun van m'n vriend en zijn familie maar toch is het anders , zij weten niet wat er door me heen gaat en wat er zich in mij afspeelt, of toch?

Gisteren gingen we eens langs naar de Paulusfeesten , de plaatselijke feesten van Oostende zeg maar.
Normaal laat ik me daar nooit doen en maak ik er gewoon het beste van maar gisteren was anders.
Ik ben beginnen huilen als een klein kind doordat ik de drukte en de angst om een vuist in m'n buik te krijgen niet kon verdragen.
Is het normaal dat ik dit gevoel heb , of overdrijf ik het gewoon allemaal?

Thuis gaat het ook al niet zo denderend tussen mij en m'n stiefpa.
Voortdurend die gespannen sfeer , het zwijgen en elkaar op de een of andere mysterieuze wijze zitten kleineren en vernederen.
Ik kan er niets aan doen , ik kan de alcoholieker die m'n ma en zusjes al zoveel verdriet gekost heeft niet aanvaarden en dat zal ik waarschijnlijk nooit kunnen.

Ik kan echt niet wachten tot halverwege september , voor m'n eigen appartementje samen met m'n schatje.
Een droom die realiteit wordt ! Smile

PS : dankje voor de reacties , echt waar ! Ik haal er heel veel steun uit en heb zo toch een beetje het gevoel dat de buitenwereld met mij inzit , zo heb ik weer wat moed om verder te gaan met een glimlach op mijn gezicht Lachend

 

 

teller